Is het leven voorbestemd?
Toen ik me nog niet bewust was dat ik gestuurd en aangedreven werd door een vertwijfelde onveiligheid en een sceptisch wantrouwen. Heb ik me vaak afgevraagd waarom bepaalde situaties zich maar bleven herhalen. Waarom kom ik steeds uit op een ver-vreemde bestemming?
Ik vond mij zelf, met de beste intenties, vaak terug in een defensiefe uitwisseling met de ander.
Wat eerst nog een gezellig kampvuurtje was werd dan een oplaaiend vuur met gevaar voor brandwonden.
Ik vond groepen mensen altijd extra spannend omdat hier de mogelijke confrontatie én afwijzing nog groter was.
Ik vond het leven zwaar, ingewikkeld en gecompliceerd. Ik vond mijzelf vaak in een terug trekking dat ik beter af was alleen op mezelf. Ik geloofde zelfs dat alleen zijn van nature beter bij mij paste. Ik vertrok vaak eenvoudig weg naar een eigen fantasie volle wereld. Of in een wereld van ontkenning en verdoving.
Maar ook ben ik gespecialiseerd in het leggen van contact. Vooral het eerste contact wist ik altijd gemakkelijk te maken. Daarin kan ik mijn vreugde, enthousiasme en mijn scheppingsdrang in laten stromen. De sprankelende entertainer en charmeur.
In het contact na de kennismaking werd het mij altijd wat gecompliceerder. Wat verwacht de ander van mij, hoe doe ik het goed, hoe word ik geaccepteerd?
Hoe kan ik voorkomen dat de ander mij te veel vindt?
Nu ik wakker word zie ik dat mijn defensieve aard een verdedigings kwaliteit is. Niet zozeer een disfunctioneren of een rede tot diskwalificatie van mezelf.
Veel eer een los contact puntje dat me uit verbinding haalt. Een punt waar kortsluiting een vonken regen en rook veroorzaakt. Omdat de energieke lading zijn weg niet kan vervolgen.
Ik schrok, in contact met de ander, vaak al veel eerder in een verharding dan dat ik me er bewust van was.
Ik volgde vaste vluchtroutes en gedragspatronen om weg te gaan bij mijn onveiligheid. Deze diende zich aan in fysieke sensaties, emotionele gevoelens en gedachten. Ze overspoelde mij in letterlijke en figuurlijke zin.
Dit is, zoals ik het nu zie, de onzichtbare onbewuste energie die mij controleerde en stuurde. Een zichzelf herhalende lijdensweg waarvan ik afhankelijk was. Die mij in de ban van een overheersende negatieve beïnvloedende sfeer gevangen hield.
Ik had hier geen werkelijke ‘vrije wil’. Het was veel eerder iets dat mij leefde. Sprookjes verhalen hier vaak over een bezetenheid, betovering of een vloek.
Ik zie nu dat ik de onveiligheid en angst uit het verleden steeds mee heb genomen in het huidige moment van NU.
In het NU heb ik ook steeds vanuit een wantrouwende alertheid mijn aanwezigheid beïnvloed door gefixeerd te zoeken naar controle, oplossingen en vluchtroutes. Daarom was ik niet werkelijk aanwezig in contact maar vooral in mijn eigen hoofd en paranoïde afweer mechanismes. (Soort nationale Geheime dienst)
Hierdoor beïnvloede ik ook het volgende moment van morgen en volgende week.
Dus mijn eigen onbewuste afwezigheid in het huidige moment van ‘zijn’ van ‘NU’ heeft er toe geleid dat ik mij er niet van bewust was dat ik afhankelijk was van… én overheerst werd door een oude angst van vroeger.
Mijn onbewust zijn, mijn onbewuste levenswijze had een andere ‘Voor bestemming en lot bepaling’ voor ogen dan waar ik NU uit ‘bevrijde wil’ voor kies.
Het is voor mij echt van groot belang geweest dat ik in mijn proces op zoek ben gegaan naar anderen. Naar inspirerende mensen die mij andere kanten van mijzelf en het anders kijken naar mijzelf hebben aangewakkerd.
Andere nieuwe mensen, waarin ik mezelf gespiegeld kan zien. Die mij voeden en ondersteunen om steeds weer andere onbekende delen van mezelf wakker te maken. Om verborgen delen onder het bewuste vandaan naar boven te brengen en in het bewuste te brengen.
Het leven is zo uitdagend ruim en diep gelaagd dat ik me geen zorgen meer maak over wat ik hier doe. Het is een prachtige reis door grote contrasten van kleuren en smaken, pieken en dalen, zwaarte en lichtheid.
Een diep besef dat het een illusie is om te denken dat ik van deze totaliteit ben afgescheiden.
